ماجرای جرأت من
زیر این بارون وحشی بین این بادای شب گرد
پرم از وسوسه ای که می گه شک نکن و برگرد
همیشه با خاطراتم لحظه های ناب و ساختم
اما حالا با مرورش انگاری بدجوری باختم
من و این شعرای کهنه خیلی وقته بی نصیبیم
مثل باغ تو زمستون با جوونه ها غریبیم
***
ردپای من تو شهرت تا هنوزم بی رقیبه
ماجرای جرأت من قصه ی چیدن سیبه
سیب نفرین شده ی من تا همیشه پایداری
یادمه چشماتو بستی گفتی عشق موندگاری
خنده رو لبای نازت دل بیقرار و ترسوند
فکر اینکه تو نباشی بدجوری صدامو لرزوند
وقتی تنهایی دستام دنبال یه همنشین بود
دست گرم و مهربونت تا همیشه بهترین بود
وقتی آسمون چشمم غمشو بهونه می کرد
چشمای خرمایی تو دل ما رو ول نمیکرد
دل تو پر از قفس بود تا که محبوس تو باشم
یا در آغوش نگاهت گربه ی لوس تو باشم
لب آبی و می ناب من و تو همیشه بی تاب
قصه های دلنشین ِ لب آب و لب پرآب
***
در کنار رود ِ زنده بین این بادای شب گرد
پرم از وسوسه ای که میگه شک نکن و برگرد
***
ولی حالا آسمونت سر پناه گریه ها نیست
دیگه قلب مهربونت خونه ی آواره ها نیست
توی شعرای گذشته حالا هرچی که نوشته
فقط این اسم تو بوده که رو سر دره بهشته
با تموم مکر و حیله منو روندی از بهشتت
فقط این جمله رو میگم: گند زدی به سرنوشتت
دیگه آخرای قصه است دارم از شهر تو می رم
کوله بارم روی دوشم مطمئن باش نمی میرم
میرم این شعر و تو غربت می فروشم به غریبه
تا با آهنگ پر از غم توی دلها جا بگیره
***
زیر این بارون وحشی
توی این بادای شب گرد
با خودم می گم که ای زن
نه دیگه شک کن ، نه برگرد !
"میلاد"